Gisteren voor de zoveelste keer weer eens voor de Kinosternonbak zitten zwijmelen.
Merk dat het echt heerlijk ontspannend werkt voor mij en de tijd voorbij vliegt als ik voor die bak zit

Het was weer voederdag en gezien de verschillende voorkeur van de diertjes (ééntje vertikt het om drijvend voer te pakken... ik verdenk haar er wel van om gezonken voederdeeltjes van de bodem weg te snaaien) heb ik voor het schuchtere diertje een klein slakje op de stronk gezet.
Het schouwspel daarna leeg rechtstreeks uit een National Geographic ® docu te komen. Vanaf een andere deel van de stronk stak het diertje -al rustend- haar kopje boven water, waarna de slak werd waargenomen. Het diertje waande zich plots een killer saltwater crocodile ("by crikey, look at this beautiful amazing prehistoric creature, woooohooooo !!!"..... kan het niet helpen, maar hoor altijd Steve Irwin in mijn achterhoofd bij dit soort momenten

)... behoedzaam sluipend over de stronk liet ze de afstand tussen haar en de prooi steeds kleiner worden. Uiteindelijk trok ze de slak het water in en begon de slachtpartij.
Het andere diertje (helaas zijn ze uiterlijk identiek) gaat daarentegen haast neurotisch achter drijvend voer aan, waar ze als Pac-Man al happend volhoudt, tot het brokje uiteindelijk weg is.
Is het trouwens normaal dat er voedseljaloezie optreed tussen 2 diertjes?
PacMan ging onder water enthousiast happend achter het schuwere diertje aan, waarna ze 2 rondjes door de bak knalden.
Daarna was alles weer vredig en rustten ze weer zij aan zij op de stronk...
Fascinerende, maar rare beestje... die Baurii's, hahahahaha